Detail-plot

  • By Charles den Tex
  • 19 Oct, 2016

The devil is in the detail , zeggen de Engelsen. In de details schuilt de complicatie, daar kan van alles fout gaan. Klinkt logisch en het is ook vaak waar. Maar het tegendeel is ook het geval, te veel aandacht voor details maakt alles betekenisloos. Mondhygiënistes en barista’s zijn beiden een symptoom van overmatige aandacht voor details. De mondhygiëniste heeft het over de pockets en de barista over de temperatuur van het water of het land waar de koffiebonen vandaan komen. De plaats. De helling. De kwaliteit van de grond waar de struik in groeit. Details die het geheel overnemen en uithollen.

‘Als u volgende keer uw tandenborstel meeneemt kan ik u een korte training geven hoe u die het beste kunt gebruiken.’

De mondhygiëniste glimlacht er vriendelijk bij, ze meent wat ze zegt. Dat maakt het zo deprimerend. Maar ik trap er niet in. Ik ben vierenzestig, er komt geen volgende keer. Ik wil geen korte training goed-tandenborstel-gebruik. Het is de serieusheid waarmee het detail belangrijk wordt gemaakt die het zicht belemmert. Ik wil niet kunnen kiezen uit twintig verschillende koffie-uitvoeringen. Dat is een vrijheid die me benauwt. Het detail-plot doet dat, het biedt almaar verdergaande keuzemogelijkheden en controle-opties waardoor de suggestie van vrijheid sterker wordt. Maar het is suggestie, de echte vrijheid verdwijnt in de praatjes van de markt. Ik wil geen marktwerking in mijn mond.

Plot-blog

By Charles den Tex 24 Oct, 2016

Snelheid, direct contact, voortdurende verbinding, doorbreken van isolement, mobiliseren van mensen – de impact van de nieuwe media is groot. De narigheid ook, want die media, Twitter en snapchat voorop, draaien op beelden en kort geformuleerde meningen en observaties. Zo kort dat er voor overweging geen plaats is. Dat is ook precies de kracht van die media, berichten zijn recht uit het hart of recht voor zijn raap. Raap en hart liggen er heel dicht bij elkaar. De openheid en de directheid zijn verslavend of het nu om berichten van ouderen of jongeren gaat, van Nederlanders of buitenlanders, van links of rechts, het maakt niet uit, ze werken allemaal op dezelfde manier: populistisch. Zelfs het gebruik van nieuwe media tijdens de Arabische lente of ander verzet heeft uiteindelijk alleen maar geleid tot een storm aan meningen, het heeft de bewegingen teruggebracht tot een trending topic en daarmee de kracht ervan tegengewerkt.

Een golf van populisme wordt erdoor aangewakkerd. Niet door de bedrijven die eigenaar zijn van die media, maar door de media zelf, door wat ze zijn. De technologie is populisme-bevorderend. Het format waarin alles wordt gereduceerd tot 140-teken berichtjes, is een motor voor ongenuanceerdheid. Zelfs de traditionele media berichten nu wat er trending is op twitter, zo lekt de meningen-ziekte de oude media in. Dat is al langer aan de gang, met programma’s als standpunt.nl bewijst ook de radio een prima populismemotor te kunnen zijn.

De nieuwe media zijn medeschuldig aan de populistische storm. Dat kan natuurlijk niet, het zijn altijd mensen die de technologie gebruiken die ergens schuldig aan zijn, niet de technologie zelf. Maar toch hebben wij besloten dat het beter is om wereldwijd het produceren en hebben van kernwapens tegen te gaan. Niet omdat die wapens uit zichzelf een land zullen aanvallen, maar omdat we de mens er niet mee vertrouwen. Datzelfde kun je denken van bepaalde nieuwe media.

Een minister die twittert verziekt zijn functie. Niet met één tweet, maar met de gestage stroom van berichten die te kort zijn voor zijn verantwoordelijkheid. Als een minister twittert zou dat reden voor ontslag moeten zijn, wat mij betreft.

In de krant van vandaag wordt morgen de vis verpakt. Dat is niet meer zo, de vis mag niet meer in de krant, die moet in verantwoord vetvrij papier met een plastic laagje en dan in een plastic zakje. Minimaal twee lagen. Voorschriften voor onze gezondheid en veiligheid en het afval moeten we scheiden. Snapchat lost op in de digitale mist. Het trending bericht van vandaag kun je nergens anders meer voor gebruiken, al zou je het willen. Het trending bericht is de benzine, de brandstof die het #140-plot aan de gang houdt.

By Charles den Tex 19 Oct, 2016

The devil is in the detail , zeggen de Engelsen. In de details schuilt de complicatie, daar kan van alles fout gaan. Klinkt logisch en het is ook vaak waar. Maar het tegendeel is ook het geval, te veel aandacht voor details maakt alles betekenisloos. Mondhygiënistes en barista’s zijn beiden een symptoom van overmatige aandacht voor details. De mondhygiëniste heeft het over de pockets en de barista over de temperatuur van het water of het land waar de koffiebonen vandaan komen. De plaats. De helling. De kwaliteit van de grond waar de struik in groeit. Details die het geheel overnemen en uithollen.

‘Als u volgende keer uw tandenborstel meeneemt kan ik u een korte training geven hoe u die het beste kunt gebruiken.’

De mondhygiëniste glimlacht er vriendelijk bij, ze meent wat ze zegt. Dat maakt het zo deprimerend. Maar ik trap er niet in. Ik ben vierenzestig, er komt geen volgende keer. Ik wil geen korte training goed-tandenborstel-gebruik. Het is de serieusheid waarmee het detail belangrijk wordt gemaakt die het zicht belemmert. Ik wil niet kunnen kiezen uit twintig verschillende koffie-uitvoeringen. Dat is een vrijheid die me benauwt. Het detail-plot doet dat, het biedt almaar verdergaande keuzemogelijkheden en controle-opties waardoor de suggestie van vrijheid sterker wordt. Maar het is suggestie, de echte vrijheid verdwijnt in de praatjes van de markt. Ik wil geen marktwerking in mijn mond.

By Charles den Tex 22 Aug, 2016
'Minder Nederlanders in buitenlandse cel' stond er in de krant.
Dat is schrikken.
De minister weet niet waar het aan ligt, stond erbij. Hij laat uitzoeken waar de afname door komt. Want dit kunnen we kennelijk niet hebben. Het Nederlandse aandeel op de internationale markt voor gedetineerden loopt terug. HELP!
Nederland is een exportland, wij hebben een naam hoog te houden met kwalitatief hoogwaardige producten. Dus waarom is er nu opeens minder vraag naar Nederlanders voor buitenlandse cellen? Zijn onze Nederlanders niet goed genoeg? Zijn ze te duur? Moet de overheid een exportsubsidie inzetten? Misschien worden we verdrongen door goedkope gedetineerden uit derdewereldlanden.
De minister weet het niet, hij laat het uitzoeken, want zo kan het niet doorgaan. Dat is duidelijk. Het is alle hens aan dek en dan hopen we in één of twee jaar ons marktaandeel weer terug te hebben.
Het complot dat hier achter steekt is zo geraffineerd dat ik het niet zie. Maar ik deel de zorgen van de regering. Mijn enige angst is dat ze zullen bezuinigen op dat onderzoek. Dat zou jammer zijn, we moeten het echt serieus uitzoeken. Liefst met een interdepartementale kick off en netwerksessie. Met sprekers en inspiratiemomenten.
Vijf ton, minimum.
By Charles den Tex 21 Aug, 2016
'Bal tegen paal is tekenend voor gebrek aan precisie' stond er in de krant. Ik moest het drie keer lezen voordat ik begreep dat er helemaal niets mee werd gezegd. Het is een uitspraak die zichzelf bewijst. Alleen als de speler op de paal mikt en die raakt is er sprake van precisie. In alle andere gevallen niet. Bal op de paal is niet 'tekenend voor', het is gewoon mis. Laat ik het anders formuleren.
'Lege tank is tekenend voor gebrek aan benzine.' Dat iets er niet is, is tekenend voor het feit dat het er niet is. Er is geen speld tussen te krijgen. De sportjournalist stijgt naar ijle hoogten en de lezer blijft in vertwijfeling achter. Heb ik nu iets gelezen of niet? Dat vraagt hij zich af. Ben ik nu wijzer geworden of was ik het al?
Er wordt veel over sport geschreven, journalisten zoeken naar manieren om zich te onderscheiden want ook de sportjournalist  werkt in een markt waar het druk is. Er zijn twee hoofdingangen: emotie en technische kennis. Welke ingang je ook kiest, de concurrentie is enorm, overal zijn gedreven specialisten druk doende elke uitspraak en elke beweging te analyseren, liefst beter dan de anderen. Dan krijg je uiteindelijk dit soort in zichzelf gekeerde uitspraken.
Open deur is tekenend voor gebrek aan inzicht.
Het complot is dat we voor de gek worden gehouden, dat we gaan geloven dat er meer is dan wat we met eigen ogen hebben gezien, namelijk: dat schot was niet raak.
Wie denkt dat het zo simpel is, begrijpt het niet.
By Charles den Tex 19 Aug, 2016
'Alle sporters zijn winnaars', stond er in de krant. Van dat soort uitspraken krijg ik jeuk. Sport beoefen je in wedstrijden en bij wedstrijden heb je nooit meer dan een paar winnaars. Sport kent per definitie voornamelijk verliezers. Helaas. Dat heb ik niet bedacht, dat hoort bij wedstrijden. Als je daar niet tegen kunt, moet je niet aan sport doen maar aan beweging. Alle bewegers zijn winnaars. Daar kan ik mee leven. Maar de wens om aan wedstrijden mee te doen (NK, EK, WK, OS en dan sla ik alle regionale wedstrijden nog over) en tegelijkertijd iedereen een winnaar te noemen, dat begrijp ik niet. Dat lijkt me de mentaliteit van een verliezer. Het is hetzelfde met de uitspraak: 'Iedereen is creatief'. Godzijdank is dat niet waar anders zou je helemaal nergens meer op kunnen rekenen.
'Alle sporters zijn winnaars' is een belediging van de winnaars. De wens om iedereen omhoog te prijzen is de gesel van het enthousiasme, de terreur van de stimulerende positieve bevestiging. Fantastisch! Geweldig! O, wat goed van je! En dat allemaal naar aanleiding van de een of andere halfgelukte prestatie. We kunnen beter ons mond houden of zeggen dat het aardig was, ja. Jammer dat je niet gewonnen hebt. Volgende keer beter.
Daar verlang ik naar. Dan kunnen al die drama-zuigende sportjournalisten ook de uitkering in.
Maar ja, daar zit het complot. De televisie en de krant bieden wat de kijker of lezer wil zien, horen of lezen. Dat denken ze. Dat is op zichzelf ook al een halfgelukte prestatie.

By Charles den Tex 28 Jul, 2016
Waarom hoeven de Rolling Stones geen belasting te betalen over hun auteursrecht en moet ik dat wel? Die vraag heb ik eens gesteld aan een advocaat en die zei: Dat is een ruling.
Daar kon ik het mee doen. Maar het is flauwekul. Als de belastingdienst voor meneer A kan 'rulen' dat hij geen belasting over zijn auteursrecht hoeft te betalen, moet hij dat voor meneer B ook doen. Of voor mevrouw C. In de grondwet staat dat je de ene groep niet anders mag behandelen dan een andere groep. Zo mag de belastingdienst niet 'rulen' dat een blanke geen belasting hoeft te betalen en een gekleurd iemand dat wel moet. Dat heet discriminatie. Dus mag je ook niet 'rulen' dat een Rolling Stone-iemand geen belasting hoeft te betalen en een niet-Rolling-Stone-iemand dat wel moet, tenzij hij een U2-iemand is of nog beter een Starbucks-iemand. Ik ben niet van de Rolling Stones en niet van U2 en al helemaal niet van Starbucks en verdien het merendeel van mijn inkomen met auteursrecht (in tegenstelling tot Starbucks die dat gewoon verzonnen heeft - dat is nog eens fictie!), en ik eis dat mijn auteursrecht (en dat van alle Nederlandse schrijvers, componisten, filmmakers en alle andere creatieven) ook belastingvrij is. Met terugwerkende kracht.
Ze zien me aankomen.
'Nee, meneer den Tex, zo gaat dat niet.' Het is het plot van het grote geld. Als je maar groot genoeg bent kan de belastingdienst zelfs de grondwet over-rulen.
Misschien moeten we een beweging beginnen: Ik wil mijn auteursrechtbelasting terug. Met zijn allen zijn we groter dan de Rolling Stones en dan kan de belastingdienst niet om ons heen (kennelijk).
Het plot van de belastingdienst is dat ze ons niet als groep ziet, en als we proberen een groep te worden, komt de mededingingsautoriteit zeggen dat we dat niet mogen. In zaken van groot versus klein is de mededingingsautoriteit niet altijd voor de grote maar wel bijna altijd tegen de kleine.
Je moet je plaats kennen.
Ondertussen wil ik nog steeds alle belasting terug die ik ooit over mijn auteursrechten heb betaald.
Rule dat maar eens.
Share by: